علامه سيد عبدالهادي دليجاني بن رفيع الدين حسين بن غياث الدين جمشيد بن مهدي ثاني حسيني دليجاني از فقيهاي برجسته و سترگ اماميه – رضوان الله تعالي عليهم – در سده 11 هـ است كه قدرت و منزلت و جايگاه فقهي و علمي و عرفاني وي ناشناخته مانده است چنان كه شرح احوال و آثار اين بزرگوار آن گونه كه بايسسته است ،از چشم و قلم تراجم نگاران دور مانده است . از جزئيات زندگي اين فقيه فرزانه ، در منابع و مصادر موجود آگاهي هاي افزون تر در دست نيست ، جز چند شرح حال مختصر كه به برخي از آنها اشاره خواهيم نمود . از تاريخ زادروز  و درگذشت آن بزرگوار نيز اطلاع دقيقي در دست نيست ،  آنچه مسلم است وي در اواخر سده 10 هـ زاده شده و ظاهرا چند سال پس از سال 1048 ق چشم از جهان فروبسته و احتمالا افزون بر (70) سال عمر كرده است ، آن مرحوم آن گونه كه در برگ پاياني جلد نخست كتاب هادي المضلين نسخه اصل به خط خودش آمده ، مدتي از سالهاي عمر خويش را در دليجان گذارنده است. آرامگاه آن عالم وارسته ظاهرا در شهرستان دليجان قرار دارد و در آن منطقه معروف به (قبرآقا) مي باشد هيچ يك از منابع موجود ، محل دفن ايشان را در جايي ديگر ذكر نكرده اند . اين شخصيت علمي و علامه مفضال داراي آثار و تاليفات چندي بوده است كه به نظر مي رسد ، برخي مفقود شده و يا در خمول كتابخانه ها و مجموعه هاي خصوصي ، تاكنون ناشناخته مانده است ، ليكن بر اساس فهارس و منابع منشر شده ، چند اثر علمي ارزنده از وي شناخته و معرفي شده اند :

1-     هادي المضلين و مرشد المصلين = شرح الرساله النظاميه

2-    الدر و المرجان في تفسير الايمان

3-   رساله در باره توقيت ظهور امام زمان (عليه السلام )

 برگرفته از كتاب سيد محمود مرعشي نجفي